Tamil Poem - Paristamil

காகிதம்...!

உலர்ந்தே கிடக்கிறது அந்த காகிதத்துண்டு...! எடுத்து எழுதுவதற்கு எத்தனை முறை எத்தனித்தாலும் ஏதோ ஒன்று தடுக்கிறது...! இதயமும், இந்

குழந்தையாகிறேன்!

விரல்களின் ஸ்பரிசம் கொடு...! விழிமேல் முத்தமிடு....!! கதைகள் எதாவது சொல்...! கன்னம் மெல்ல கிள்...!! தாலாட்டொன்று பாடு...! தலையண

மனச்சித்திரம் !

இதயம் கொய்து - உன் இரு கைகளில் வைத்தேன்...! இதுவா காதலென்றாய் நீ... கால் வலிக்க காத்து நின்றதும், கண் வலிக்க பார்த்து நின்றதும்

காதலும் தோற்று மற...!!

உன் பார்வைகளிலே உயிர் வாழ்ந்துவிடுவேன் என உன்னிடம் உருகியிருப்பாள்...! மெல்லப்பேச்சும், செல்பேசி முத்தங்களுமாய் அவள் இரவுகளை உனக

ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட பூ !

பூந்தோட்டமொன்று பரந்து விரிந்து கிடக்கிறது...! அசைகின்ற செடிகள் ஆயிரக்கணக்கில் அதில்...! கிளைகளில் அசைபவை, கீழை விழுந்தவை என கோ

மனச்சித்திரம் !

இதயம் கொய்து - உன் இரு கைகளில் வைத்தேன்...! இதுவா காதலென்றாய் நீ... கால் வலிக்க காத்து நின்றதும், கண் வலிக்க பார்த்து நின்றதும்

உன் புரிதல்...!!!

கத்தியே சொன்னாலும் கால் பகுதி மட்டுமே கபாலம் கடந்து நுழைகிறது...! அரைகுறையாய் கேட்டு அதில்பாதி காற்றோடு விட்டு அரை அரக்கனாய் மா

இன்று பிறந்தது!

பெரும் பதற்றத்தோடு வாசலில் காத்திருக்கும் மனிதர்களில்லை...! வலிகளையெல்லாம் வாய் வழியே வெளியேற்றும் அழுகை சத்தமுமில்லை...! மருந

காதலித்துவிடாதே...!!

ஆயிரம் சிலுவைகளில் ஆணிகளால் அறையப்படும் வலி அறிந்ததுண்டா...? நரம்புகளில் கூட கண்ணீர் துளிகள் வழிந்து கண்டதுண்டா...? மாலைக்கும்,

நீ தரும் காதல்!

மனதை நான் மடித்தெங்கோ வைத்துவிட்டேன்...! இடப்பக்க இதயம் இயங்குவதின் அசைவில்லை...! மூளைய தூக்கியெறிந்துவிட்டு முட்டாள்போல் அலைகி