Tamil Poem - Paristamil

இதயத்தை கிழித்த கத்தி..

பெண்ணே, உன் பின்னால் அலைந்து திரிந்த போதெல்லாம் கத்தி சொன்னாய் பிடிக்கல என்று..! உன் கை கோர்த்து ஒருவன் நடந்ததை பார்த்த போது தான்

தனிமையும்... நானும்...!

கனவுகளை புதைத்துவிட்ட கல்லறை தோட்டம் வழியே நடைபிணத்தின் சிறு உருவாய் நடமாடுகிறேன் நான்...! நிறைவேறாத ஆசைகளின் நீண்டதொரு பட்டியல்

முகம் தழுவி...!

வண்ணத்து பூச்சியின் நிறத்தை வாரியெடுத்து சேர்த்திருக்கலாம்...! தென்றலின் வேகத்தை தேர்ந்தெடுத்து தைத்திருக்கலாம்...! பஞ்சின் மென

புரிதல்!

கத்தியே சொன்னாலும் கால் பகுதி மட்டுமே கபாலம் கடந்து நுழைகிறது...! அரைகுறையாய் கேட்டு அதில்பாதி காற்றோடு விட்டு அரை அரக்கனாய் மா

தொலைக்க மறந்தவன் !

வெகுநேரமாய் அதே சாலையோரம் நின்றுகொண்டிருக்கிறேன்...! சிறிதாய் படபடக்கிறது கைகள்...! சிகரெட்டொன்றை பற்றவைக்கவேண்டும் போலிருக்கிற

உலகம் ஆனாய் !

சாயம் போன மேகம் போலே சாயங்கால வானம் போலே உளிபடாத கல்லை போலே எழுதிடாத சொல்லை போலே வெறுமை தீயில் வெந்து கிடந்தேனே...! நடு இரவில் ந

சொல்லாத கதை !

உன் சிறு குறுஞ்செய்தியுடன் என் அலைபேசி உதிர்க்கும் ஒரு நொடி வெளிச்சத்திற்காய் இருட்டிலே காத்திருந்த நேரங்கள்...! எதிர்படும் உன்ன

சொல்லாத கதை...!

உன் சிறு குறுஞ்செய்தியுடன் என் அலைபேசி உதிர்க்கும் ஒரு நொடி வெளிச்சத்திற்காய் இருட்டிலே காத்திருந்த நேரங்கள்...! எதிர்படும் உன்ன

காதலித்துவிடாதே...!

ஆயிரம் சிலுவைகளில் ஆணிகளால் அறையப்படும் வலி அறிந்ததுண்டா...? நரம்புகளில் கூட கண்ணீர் துளிகள் வழிந்து கண்டதுண்டா...?

யாரோ ஒருவள் !

உன் காலடி மண்ணை உள்ளங்கையில் பிடித்து - என் உயிருக்குள் தூவுமளக்கு உன் மேல் காதலில்லை எனக்கு...! பேருந்து நிறுத்தம், கடைத்தெரு